Mijn Carrière als Speler: Van 5e provinciale naar 2e nationale

Mijn weg naar de nationale reeksen is maar een werk van lange adem. Ik ben geen speler bij wie de klassementen vanaf dag één kwamen aanwaaien; ik heb voor elke stap omhoog keihard moeten trainen. Die progressie kwam er niet zomaar, maar door tactisch slimmer te gaan spelen én door te bouwen aan een ijzersterke trainingsethiek.

Dit is hoe ik dat traject heb afgelegd:

Ik ben op 5- of 6-jarige leeftijd begonnen bij 't Paletje Roeselare. Als ik daar nu op terugkijk, was ik de eerste jaren helemaal niet bezig met klassementen, progressie of resultaten. Ik trainde eigenlijk niet super geconcentreerd en was op training vaak nogal onserieus. Het was in het begin vooral voor het plezier, zonder er echt competitief mee bezig te zijn. De eerste seizoenen bleef ik maar liefst zes jaar lang hangen in 5e provinciale met de klassementen NG en E6.

Na een jaar als E2 in 4e provinciale steeg ik door naar de D-reeks. Vanaf dan begon ik me echt te focussen op hoe ik mijn spel kon verbeteren en hoe ik matchen kon winnen.

In die periode speelde ik in de A-ploeg in 3e provinciale. Tot mijn eigen grote verrassing pakte ik toen de Provinciale en Vlaamse titel in het Enkelspel Heren D, plus de Belgische titel in het Dubbelspel en Dubbel Gemengd D. Die Vlaamse titel had ik vooraf totaal niet verwacht. Het was voor mij het bewijs dat al die uren op training loonden. Het leerde me ook een belangrijke mentale les: je kunt elk toernooi winnen, zolang je vooraf maar niet te veel met een groot verwachtingspatroon start en gewoon focust op je spel. In datzelfde seizoen speelde ik aan een winstpercentage van 90% in competitie. Ik was de beste speler van de club geworden en voelde dat ik daar niet veel meer kon bijleren. Het was tijd voor de volgende stap.

Ik maakte de overstap naar Houthulst om tegen C-spelers te kunnen trainen en op termijn door te groeien naar hun A-ploeg. Ik begon in 2e provinciale als C4 en werd dat jaar meteen Provinciaal Kampioen Enkel Heren C. Het jaar daarna speelde ik als C0 in 1e provinciale. Daarna speelde ik twee volle seizoenen in Landelijke en pakte ik opnieuw een Provinciale en Vlaamse titel, deze keer bij Enkel Heren C, waardoor ik steeg naar B6. Bij Houthulst sloot ik mijn laatste seizoen af met een winstpercentage van 80% in de competitie. Het was weer tijd voor mij om de nationale reeksen op te zoeken.

Om mezelf te blijven uitdagen en tegen ervaren B-spelers te kunnen trainen, ben ik naar TTC And Leie getrokken. Hier heb ik twee seizoenen in 3e Nationale gespeeld als B4. Ook hier sloot ik mijn periode af als beste speler van de club met 80% winst. Het was opnieuw tijd voor mij om een reeks hogerop te zoeken en mijn kans te gaan in 2e nationale.

Deze kans kreeg ik bij TTC Gullegem. Het eerste seizoen in 2e Nationale (als B2) zit er net op met een winstpercentage van ± 70%. Mijn doel voor volgend seizoen? Ik ga vol voor B0 en wil de stap zetten richting 1ste Nationale!

Terugblik: De 3 sleutels tot mijn progressie

Als ik vandaag terugkijk op de weg die ik heb afgelegd, zie ik heel helder wat het verschil heeft gemaakt tussen blijven hangen in 5e provinciale en meedraaien in de nationale reeksen. Het komt neer op drie cruciale lessen:

1. Neem je trainingen serieus 

Tafeltennis is een heel leuke sport en plezier is belangrijk, maar probeer op training gefocust te zijn op elke bal. Zolang je onserieus traint en zomaar wat matchkes slaat, blijf je stilstaan. Pas toen ik besloot om elke minuut aan de tafel bewust te benutten en gericht aan mijn werkpunten te werken, schoot mijn klassement omhoog. Een keer lachen en leute maken tussendoor hoort er natuurlijk ook bij.

2. Omring je met de juiste mensen 

Elke keer dat ik merkte dat ik aan mijn plafond zat, durfde ik de stap te zetten naar een nieuwe omgeving. Maar belangrijker nog: bij die clubwissels heb ik me telkens laten omringen door de juiste mensen. Sparringpartners en trainers die me het vuur aan de schenen legden en een mentor die me tactisch en mentaal pushte. Zonder die specifieke begeleiding had ik die opeenvolgende sprongen nooit kunnen maken.

3. Haal de druk weg op toernooien 

De grootste fout die ik spelers zie maken, is dat ze met een loodzwaar verwachtingspatroon aan een toernooi beginnen; je blokkeert jezelf ermee. Je legt te veel druk op je schouders, waardoor je minder vrij gaat spelen. Mijn Vlaamse titels kwamen er zonder dat ik echt focuste op de uitslag en simpelweg vertrouwde op mijn trainingsuren. Leg geen druk op jezelf. Focus op het spel, punt per punt, match per match en de resultaten volgen vanzelf.

Met Axelerate wil ik nu die juiste persoon rondom jóu zijn. Ik wil je helpen om die focus te vinden, slimmer te trainen en de druk van je schouders te halen, zodat jij jouw eigen sprong naar een hoger klassement kunt maken.